اگر دانشگاه نداشته باشیم

صفیه رضایی – روزنامه‌نگار

در کشور ما دانشگاه رفتن آرزو است و شاید به این دلیل باشد که بسیاری کلاس و موسسه کنکور و انواع و اقسام دانشگاه‌ها به وجود آمده است در حالی که هنوز گلایه‌هایی از جنس ضعف نظام آموزشی وجود دارد. ضعفی که می‌تواند مانع راه توسعه صنعتی و فناوری کشور شود. البته تربیت شهروندی، آموزش‌های خلاقانه و پرورش افراد کارآفرین چیزی نیست که تنها در دانشگاه عملی شود بلکه باید ابزارهای آموزشی از مقاطع پایین تحصیلی اصلاح شود. البته در شریطی که آموزش و پرورش ایده‌ها را نابود می‌کند و نمی‌تواند افراد خلاق بار بیاورد تنها دانشگاه‌ها هستند که می‌توانند این نقص را جبران کنند. شاید به این دلیل باشد که دانشگاه زیاد داریم و به ناگاه چرخ صنعت و توسعه یکجا بر گردن آنها می‌افتد. اما تمامی دانشگاه‌های نمی‌توانند بستر ایده پردازی و توسعه ذهن خلاق باشند از این‌رو اگر ارگان‌های آموزشی و پژوهشی وجود داشته باشند که بتوانند در قالب مناسبت‌های ویژه افراد خلاق و ایده‌پرداز در سنین پایین محک بزنند به قطع و یقین توسعه علم تنها از دانشگاه‌ها خواسته نمی‌شود. هر چند عده‌ای می‌گویند به صرف داشتن ایده و خلاقیت نمی‌توان راه توسعه را پیش رفت بلکه باید بستر
اجرایی‌سازی آن مهیا باشد. به عبارتی باید محیط سطح نوآوری را بپذیرد؛ وگر نه انبوهی مهاجرت نخبگان وجود نداشت و به‌طور قطع نظریه مهاجرت معکوس نیز به وجود نمی‌آمد. باید امیدوار باشیم که اصلاح آموزش و پژوهش چنان در سطح دانش‌آموزی دنبال شود که دانشگاه بستر توسعه ایده‌ها شوند نه آغاز راه. شاید این اتفاق در آینده محقق شود.