امیر نریمانی / عکاس و مدیرمسئول ماهنامه دمنوش
غروب‌های پاییز همیشه دلتنگی خاصی دارد. به‌ویژه اگر هنگام غروب رو به پارک یا نمای شهری ایستاده باشم که سکوت حکمفرما باشد. اما غروب چهارشنبه ۱۷ آبان دلتنگی‌اش از جنس دیگری بود. از جنس امید و انگیزه، از جنس شادی بی‌حد و اندازه. دلتنگ زمان‌هایی که منتظرش هستی دوباره تکرار شود و تو باشی و هزاران فکر و امید و دوستانت که سیگاری آتش بزنی و حرف باشد و ایده و هزاران خواستنی که به همت رفقایت به سرانجام برسانی. کندن آخرین تابلو نه تنها نگرانم نمی‌کرد بلکه اطمینانی به من می‌داد که اتفاق‌های خوبی در پیش است. چند ثانیه خیره به فضای خالی گالری مروری بود بر تمام این ۴ ماه و یک هفته اخیر. همگی انگیزه بود و تلاش، اتفاقی که بدون همت و یاری دوستان و رفیقان مقدور نبود. از اعتمادهایی که از آغازین روزهای این اتفاق شده بود، یک‌دلی‌هایی که شکل گرفته بود و اتفاقی که می‌تواند سرآغاز حرکت‌های بزرگ بعدی باشد. اما مهم‌ترین بخش این اتفاق همدلی و دورهم جمع شدن دوستانی بود که تا پیش از این شاید تنها در فضای مجازی حالی از هم پرسیده بودیم. وقتی رکسانا اطمینان خاطر می‌داد که همه چیز براساس برنامه است، محمد با آرامش و صبرش خیالت را راحت
می‌کرد، ساحل با تمام وجود، ایمان با همه شکیبایی و روی خوش، مریم با همه متانت، بهروز با شوخ طبعی‌اش، شیرین، حسین، شاهین، سهیل و همه و همه با تمام انرژی پای کار بودند و همدل، خیالت راحت بود که اتفاقی مهم و بزرگ در حال شکل‌گیری است. وقتی انرژی مرتضی، حمید، چکامه، حسین و همه دوستانت را از آن طرف دنیا با خود داری نگرانی بی‌معناست. وقتی پیش از مراسم نگران بزرگانی هستی که عمری از آنها بزرگی آموختی و می‌بینی یکی با پای لنگان و آن یکی با قلب مریض و دیگری با حال ناخوش خود را با روی گشاده به مراسم می‌رسانند و لبخند بر لب دارند دلت قرص می‌شود و از خدا می‌خواهی سلامت باشند و حاضر. حاضر برای دیدن حاصل زحمات‌شان که به بار نشسته است. حضور استاد عباسی با آن بزرگواری و متانت، استاد کاوه با انرژی بی‌حد و اندازه، استاد کامران عدل با صراحت لهجه دوست‌داشتنی، استاد ناصربزرگمهر که همیشه بزرگوار هستند، استاد منفرد با همه تشویق‌ها و پیگیری‌ها، استاد پورسعید با دلگرمی‌های همیشگی، استاد ابراهیم‌زاده نازنین و دلسوز، استاد سالمی جدی و متین، استاد فریوسفی عزیز این اطمینان را به تو می‌دهد که کار درستی انجام داده‌اید. «عکس نگاشت» شاید
به‌دلیل نوع جمع‌آوری آثار و روند شکل‌گیری کتاب و سایت و مراسم افتتاح و رونمایی آن اتفاق جدید و نویی بود که بدون کوچکترین حاشیه‌ای از روز اول پیش رفت و خاطره خوشی در ذهن همگی به‌جای گذاشت. برخود لازم و واجب می‌دانم از تک‌تک بزرگان و دوستان عزیزم تشکر کنم که در این مدت اعتمادشان را با خود داشتم و قدردان همکاری و کمک تک‌تک‌شان باشم و امیدوار باشم به اعتماد دوباره بزرگواران و کمک و همدلی رفیقان جان برای ادامه این مسیر و تلاش برای آنچه که هدف اولیه شکل‌گیری «دیلی ورلد» بود و آن لذت بردن از عکس و عکاسی است.
دیدگاه‌ها
ارسال نظر