قتل ذوق

علی نعیمی

هیچ انسانی را در طول تاریخ نمی‌توانید پیدا کنید که بتواند به زور و با جبر کاری را انجام دهد که مطابق میلش نیست. مانند هل دادن فردی در میان آتش، پیش از آنکه پرتاب شود در میان گداخته‌ها از طرف شما اطمینان پیدا کند این آتش گلستان می‌شود. که ابراهیم‌وار می‌توانی از میان آن بیرون بیایی. نه ما نمرود هستیم و نه فیلمساز جوان‌مان ابراهیم (ع) که بتوانیم به زور از او در میان یک برنامه زنده تلویزیونی قول بگیریم که باز هم به سراغ آثاری برود که ما دوست داریم. از محمدحسین مهدویان و لاتاری می‌گویم. از برنامه دوشنبه شب هفت که مجری برنامه در یک اقدام هماهنگ و در یک بی‌اخلاقی تمام تلاش خود را کرد تا زحمت یک گروه بزرگ و ذوق هنر چند جوان عاشق سینما را یک شبه بر باد دهد. محمدحسین مهدویان همانقدر که در ساخت «ماجرای نیمروز» و «ایستاده در غبار» با تمام اعتقاد و ایمانش مشغول شد، به همان میزان هم در «لاتاری» دغدغه دارد. نمی‌شود یک فیلمساز را مجبور کرد مسیر دغدغه‌ها و کنش‌هایش را با سلیقه اتاق فکر یک سازمان عریض و طویل مانند صدا و سیما همسو کند. آنوقت دیگر اسمش هنرمند و سینماگر نیست؛ می‌شود یک تکنیسین سینما که هر جور که دیگران
خواستند باید بسازد، که در پس مخاطب قدم بزند و پیشران نباشد. به جای هدایت کردن او برای ساخت آثار همسو با سلیقه‌مان سعی کنیم بستر بهتری برایش فراهم کنید. هنرمند راهش را پیدا می‌کند.