آرشیو جامعه

فقط صداست که می ماند

موسیقی؛ این نوای دل انگیز که هنر اول نامش نهادند از هزاره گذشته از نکیسا، بامشاد، سرکش، رامتین، آزادوار چنگی و باربد تاکنون زبان مشترکی شد برای گفت و گوی ایرانی ها با مردمان جهان. موسیقی ایرانی در دوره های مختلف شعر و غرل شد، بر سرانگشتان نواخته و از حنجره ها سر داده شد و خنیاگران آن را در ادوار مختلف به اقتضای زمان و مکان خواندند و نواختند و اکنون روزگاری است، راه گم کرده و سرگردان!بازار موسیقی این روزها در ایران دوران درهم وبرهمی را می گذراند، مرزهای موسیقی ایرانی و غربی مخدوش و حتی جابجا شده، دو دانگ صدا و تلق و تولق هایی به نام آلات موسیقی و شعرهای که بیشتر هجو است و مملو از کلمات سخیف و بی مایه !