سفر وزیر راه و شهرسازی به باکو، در امتداد سیاست توسعه روابط با همسایگان تعریف شد؛ سفری که در آن، کمیسیون مشترک از سطح گفت‌وگوهای کلی به مرحله تعیین زمان‌بندی، هدف‌گذاری کمی و امضای سند اجرایی رسید.
وزیر راه و شهرسازی در دیدار وزیر انرژی جمهوری آذربایجان با تاکید بر تسریع در تعیین تکلیف مالی پروژه‌های مشترک از جمله خداآفرین و قیزقلعه‌سی، بر گسترش همکاری‌های دو کشور در حوزه برق، اتصال شبکه‌ها و توسعه میادین نفتی مشترک تاکید کرد.
وزیر راه و شهرسازی در باکو با تاکید بر عزم تهران و باکو برای توسعه همکاری‌های حمل‌ونقلی، از فعال بودن کریدور ارس در بخش جاده‌ای و ریلی، افزایش ظرفیت پایانه‌های مرزی و هدف‌گذاری تکمیل خط‌آهن رشت–آستارا تا سال ۲۰۳۰ خبر داد.
وزیر راه و شهرسازی ایران در دیدار با رئیس‌جمهور آذربایجان از عزم تهران و باکو برای گسترش همکاری‌ها در زیرساخت‌های ریلی، انرژی و کریدورهای مرزی خبر داد؛ دیداری که می‌تواند مسیر حمل‌ونقل و ترانزیت منطقه‌ای را دگرگون کند.
ایران با جمعیتی بیش از ۸۵ میلیون نفر و موقعیتی استراتژیک در قلب خاورمیانه، نیاز مبرمی به توسعه و نوسازی زیرساخت‌های حمل و نقل دارد. حمل و نقل کارآمد نه تنها جریان زندگی شهری و بین‌شهری را تسهیل می‌کند، بلکه نقش کلیدی در رشد اقتصادی، تجارت داخلی و بین‌المللی و ایجاد اشتغال دارد. پروژه‌های عمرانی در این حوزه شامل راه‌آهن، بزرگراه‌ها، فرودگاه‌ها، بنادر، سیستم‌های حمل و نقل عمومی شهری و زیرساخت‌های لجستیکی است که با سرمایه‌گذاری هدفمند می‌توانند تحولی بنیادین در اقتصاد و کیفیت زندگی مردم ایجاد کنند.
در شرایط کنونی منطقه قفقاز جنوبی، ایران با استفاده از ظرفیت‌های ترانزیتی خود فرصت منحصربه‌فردی برای تثبیت جایگاهش در شبکه تجارت بین‌المللی دارد. دیپلماسی ترانزیتی میان تهران و باکو نه تنها می‌تواند مانع از نفوذ رقبای منطقه‌ای شود، بلکه زمینه‌ای برای افزایش نفوذ اقتصادی ایران در مسیرهای حیاتی ترانزیت فراهم می‌کند. این همکاری‌ها، اگر به‌طور راهبردی مدیریت شوند، می‌توانند ایران را به هاب اصلی حمل و نقل کالا میان آسیا و اروپا تبدیل کنند و اهمیت ژئوپلیتیکی کشور را تقویت نمایند.
کریدور قفقاز (یا همان مسیر شمال–جنوب و شاخه‌های مرتبط با آن در منطقه قفقاز جنوبی) یکی از حیاتی‌ترین گذرگاه‌های ژئوپلیتیکی برای ایران به‌شمار می‌رود. این مسیر نه‌تنها ایران را به بازارهای روسیه، قفقاز، و شرق اروپا متصل می‌کند، بلکه نقشی کلیدی در راهبرد کلان ایران برای تبدیل شدن به مرکز ترانزیت منطقه دارد. اهمیت این کریدور را می‌توان از چند زاویه بررسی کرد:
توسعه همکاری‌ها و توافق‌های دوجانبه یا چندجانبه با کشورهای همسایه در حوزه حمل‌ونقل و ترانزیت، یکی از راهبردهای حیاتی برای رشد اقتصادی و افزایش درآمدهای پایدار دولت ایران است. موقعیت ژئوپلیتیکی کشور در قلب خاورمیانه، ایران را به پلی طبیعی میان شرق و غرب تبدیل کرده است؛ ظرفیتی که در صورت بهره‌برداری درست، می‌تواند جایگاه ایران را در شبکه‌های ترانزیتی جهانی تثبیت کند.
درآمدهای ترانزیتی در شرایط کنونی اقتصاد ایران، نقشی راهبردی و تعیین‌کننده ایفا می‌کنند. با توجه به موقعیت جغرافیایی کم‌نظیر کشور که ایران را به پلی میان شرق و غرب و شمال و جنوب جهان تبدیل کرده، بهره‌برداری حداکثری از مسیرهای ترانزیتی می‌تواند به یکی از پایدارترین منابع درآمدی کشور بدل شود. این ظرفیت نه‌تنها به توسعه زیرساخت‌های حمل‌ونقل کمک می‌کند، بلکه به جذب سرمایه‌گذاری خارجی، ایجاد اشتغال و افزایش تعاملات اقتصادی با کشورهای منطقه نیز منجر خواهد شد.
کریدور شمال–جنوب یکی از مهم‌ترین مسیرهای ترانزیتی منطقه‌ای است که ایران را به عنوان حلقه اتصال میان روسیه، آسیای مرکزی، قفقاز و هند قرار می‌دهد. این مسیر نه‌تنها از نظر اقتصادی برای ایران حیاتی است، بلکه از منظر ژئوپلیتیکی نیز جایگاه کشور را در معادلات منطقه‌ای و جهانی ارتقا می‌دهد. با توسعه زیرساخت‌های ریلی، بندری و جاده‌ای در این کریدور، ایران می‌تواند به یکی از قطب‌های اصلی حمل‌ونقل کالا در اوراسیا تبدیل شود و سهم قابل توجهی از تجارت جهانی را به خود اختصاص دهد.
